Justine Asbroek geniet dankzij haar roots van werk bij het OM

Algemeen

Justine als persofficier van justitie voor de camera.

WIERDEN/AMSTERDAM – Justine Asbroek groeide op in het kleine dorp Wierden, maar voelt zich inmiddels al jaren als een vis in het water in de hoofdstad van Nederland waar ze bij het Openbaar Ministerie (OM) actief is. Voor haar werkgever verschijnt ze als Persofficier van justitie inmiddels ook regelmatig op de buis om zaken te duiden, waaronder de langdurige proces rondom Holleeder. Justine is haar roots zeker niet vergeten en gedraagt zich dan ook als een nuchtere en trotse Twent in de randstad. Met regelmaat is ze in het oosten van het land te vinden, voor familiebezoek en om te onthaasten. Onlangs was ze weer in Wierden en gingen we met deze gedreven Tukker in gesprek, over haar drijfveren en keuzes in het leven.

“Hoe ouder ik word, hoe fijner ik het vind om hier in Twente te zijn”, merkt de inmiddels veertigjarige Justine op. “Het is heer heerlijk rustig en met prachtige natuur. Hier in Wierden maak ik altijd even een rondje om de vijver als ik bij m'n ouders ben. En in de vakanties gaan we ook vaak in de regio op zoek. Heerlijk! De mensen zijn hier zo geduldig en rustig, echt een verschil met de westerse mentaliteit. Ik heb dus ook nog steeds contact met mijn Twentse vrienden van vroeger, zoals Rachel, m'n buurmeisje van vroeger. Als het kan gaan we in Wierden net als vroeger weer een loempia eten bij de kraam. Dat is trouwens nog steeds dezelfde eigenaar en die herkent ons ook nog, prachtig!”

Lucky, Dieka en Pius X
Justine groeide op in de Stouwe in Wierden, waar ze vanaf haar eerste levensjaar en tot haar achttiende gewoond heeft. “Natuurlijk heb ik het hier naar mijn zin gehad, al moet ik wel zeggen dat ik altijd al het avontuur op zocht. Ik was geen meisje-meisje en hield wel van uitdagingen. Als puber kwam dat natuurlijk helemaal naar boven. Na drie jaar elke zaterdagavond in Lucky hangen, werd het op een gegeven moment Dieka... Maar ook daar had ik het al gauw gezien. Ik verveelde me hier en wilde echt wel meer van de wereld zien. Ik volgde VWO op het Pius X College, maar heb mijn diploma niet in Almelo behaald. Een goede vriendin van me ging in Amsterdam studeren, ik moest en zou mee en heb die stap gezet. Het VWO heb ik daar afgemaakt en ben vervolgens rechten gaan studeren.”

Onder meer door een vakantiebaantje bij de politie begon het te kriebelen om iets met rechten te gaan doen, al was het ook omdat die opleiding zó breed is dat je daarna nog alle kanten op kan. Toch heeft Justine altijd iets met rechtvaardigheid gehad. “Ik weet niet wat dat is, dat zit er altijd al in. Ik ben hulpvaardig en sta voor iedereen klaar. Als ik 'zielige' mensen zie, dan wil ik ze maar al te graag helpen, net als de zwakkere in de samenleving. Je kunt dat natuurlijk ook terug zien in mijn werk voor het Openbaar Ministerie. Ik hou van eerlijkheid en een veilige, rechtvaardige samenleving.”

Italiaans avontuur
Via een omweg is Justine bij het OM terecht gekomen, inmiddels al weer een kleine tien jaar terug. “Tijdens het Europees Kampioenschap voetbal in 2000 liep ik een charmante Italiaan tegen het lijf. Ja, ik zie je al denken, dit is het typische clichébeeld van een blonde Nederlandse dame en een Italiaan ”, schatert Justine. “Impulsief als ik ben besloot ik om met hem mee te gaan, ondanks dat ik nog vol in mijn studieperiode zat. Een paar dagen voordat ik vertrok vertelde ik 't mijn ouders; die zijn totaal het omgekeerde van wat ik ben: rustig en doordacht, maar ze lieten me wel gaan.”

Het bleef echter bij een relatief kort avontuur, want na vijf jaar stond Justine weer met beide benen op Nederlandse grond. Via een advocate die ze in Italië trof kwam ze in een groot kantoor op de Zuidas in Amsterdam terecht. De lange-afstandsrelatie was niet opgewassen tegen het harde werken in Nederland, maar na enkele jaren in de commerciële advocatuur begon het nog meer te knagen bij de nuchtere Wierdense. “Ik had totaal geen ambitie om voor een groot kantoor partner te worden en het maken van zó ontzettend veel uren begon me ook tegen te werken. Dat zag ik mezelf niet tot aan mijn pensioen doen.” Justine zocht morele genoegdoening en maakte de stap naar het Openbaar Ministerie. “Dat leek me wel wat, werken om de maatschappij een stuk veiliger en de wereld een stukje mooier te maken.”

Niet te plannen werkzaamheden
Inmiddels zit ze al weer zo'n tien jaar op de stoel als officier van justitie voor het Openbaar Ministerie. Justine is er zelf ook een beetje verbaasd over dat ze het al weer zo lang op eenzelfde locatie vol houdt. “Ik denk dat het ook komt doordat geen enkele dag hetzelfde is! Het voelt eigenlijk niet als werk. Zeker in Amsterdam gebeurt ontzettend veel, dat kun je niet vergelijken met de steden hier in Twente. Het is echt onvoorspelbaar en totaal niet te vergelijken met een reguliere kantoorbaan, waar je vaak al een paar dagen van te voren kunt plannen. Er is elke dag wel een schietpartij, daar kijk ik eigenlijk niet meer van op. Mijn werk is natuurlijk vaak een hoop ellende. Niet dat ik afgestompt ben hoor, maar je leert er wel op een bepaalde manier mee om te gaan, door distantie te bewaren en het vooral niet persoonlijk naar je toe te trekken. Ik ben niet degene die een schouder kan bieden om uit te huilen. Bovendien zit niemand zit toch te wachten op een jankende officier van justitie tijdens een proces!? Ik vind het mooi als voor beide kanten er een goede oplossing wordt geboden. Dus ook dat de dader na zijn straf weer goed kan re-integreren bijvoorbeeld. Je kunt zo iemand niet zo maar aan zijn of haar lot overlaten.”

Sinds twee jaar is Justine ook actief als persofficier voor het OM; een bewuste keuze om dat er bij te gaan doen. “Ik vind het mooi om de voortgang in verschillende processen te duiden, zoals nu voor de zaak Holleeder, dat is toch wel de kers op de taart. Dat doe ik voor veel verschillende tv-programma's, van Jinek tot Hart van Nederland. Ik vind het absoluut niet vervelend om voor de camera te staan, komt denk ik ook wel doordat ik in het verleden ook wel modellenwerk heb gedaan en heb inmiddels mediatraining gehad. Daarnaast heb ik natuurlijk een voorbeeldfunctie door mijn werkzaamheden, zeker nu ik ook regelmatig op tv ben. Ik ben geen moraalridder, maar ik zou bijvoorbeeld nooit met drank op achter het stuur gaan zitten.”