Pastoor Aan de Stegge (IX)

Algemeen

Tegen ongeveer twaalf uur stond pastoor Aan de Stegge onverwachts — hij had geen gelegenheid gehad om te schrijven — bij zijn familie in Enter voor de deur. Tot zijn grote vreugde vernam hij direct, dat al zijn broers en zusters goed door de oorlog waren gekomen, uitgezonderd zijn jongste zus.

Die was ten gevolge van zwakheid een gemakkelijke prooi voor de tubercel-bacil geworden en nu in een sanatorium verpleegd wordt. Doch allen waren nog in leven en de volgenden morgen steeg een vurig dankgebed onder het Heilig Misoffer vanaf het altaar ten hemel, om den Schepper te bedanken, die hen allen op zichtbare wijze en vooral hem zelf op zo’n wonderbare wijze beschermd had.
In 1974 ontving Jan aan de Stegge een medaille van het Israëlische instituut Yad Vashem voor zijn hulp aan joodse vluchtelingen tijdens de oorlog; zie het bijbehorende getuigschrift hieronder. Tevens is er in Jeruzalem aan de Laan der Rechtvaardigen een boom geplant voor hem.
De verzetsmensen, ook pastoor Aan de Stegge, vonden het vanzelfsprekend om mensen te helpen. En ze waren in staat om hulp te bieden. Maar ze hadden vooral de fysieke en morele moed om zich te verzetten. Na de bevrijding maakte Jean Weidner de inschatting dat Dutch-Paris ongeveer honderdelf tot vijftienhonderd mensen vanuit bezet gebied naar Zwitserland of Spanje heeft begeleid. Daarnaast ondersteunde Dutch-Paris nog eens tussen de vijftienhonderd en drieduizend mensen die ondergedoken waren in België en Frankrijk. De meeste van deze mensen zijn anoniem gebleven of ze gebruikten schuilnamen. Kennis van de werkelijke naam was ook niet nodig, met uitzondering van geallieerde vliegeniers en tot op zekere hoogte ook de Engelandvaarders. Het was niet veilig om de werkelijke namen te gebruiken of lijsten aan te leggen. De verzetsmensen waren fatsoenlijke mensen die zich langs controleposten bluften. Ze fietsten door oorlogsgebied, klommen op de bergen. En al die tijd stond voor de verzetsmensen van Dutch-Paris onwrikbaar vast dat elk mens het recht heeft om te leven. Zij weigerden met de stroom mee te gaan of te buigen voor de heersende ideologie van die tijd waarin de ene mens meer waard was dan de andere. Alleen maar mensen… en zo was het.

Einde

Anneke Koers