Tja… waarom niet?

Algemeen

U kent deze tijd van het jaar misschien ook wel, de zomertijd in Wierden. Als de grote sportevenementen, zoals Wimbledon en de Tour de France ten einde zijn en de Wiezo weer voorbij, dan… lijkt het leven even helemaal stil te vallen. Het lijkt wel of iedereen deze mooie gemeente de rug heeft toegekeerd om ontspanning te zoeken in verre oorden. Let wel: lijkt.

Ook onze gemeente kent eenzame mensen, vaak de alleengaande senioren onder ons. Zij zijn meestal wel thuis. Juist in deze tijd van welverdiende rust, avontuurlijke reizen en exotische oorden schrijnt de eenzaamheid nog wat meer. De toch al spaarzame contacten zijn op vakantie en activiteiten vallen grotendeels stil. Is er dan niemand die zich om hen bekommert?

Toch wel. Iemand, die dat wel doet, sprak ik bij de plaatselijke grootgrutter. Niet alleen vanwege de comfortabele binnentemperatuur ging ik een lang gesprek aan, waarin ik overigens grotendeels ‘ontvanger’ was, zoals dat in communicatiejargon heet. Het verhaal dat ze me vertelde, geeft stof tot nadenken.
Mijn gespreksgenote is een handen-uit-de-mouwentype, een fris ogende dame, die zich niet uit het veld laat slaan. Het aantal tegenslagen in haar leven is talrijk. Een scenarioschrijver van GTST zou er een paar seizoenen mee vooruit kunnen. Ze vertelt over de bijstand waar ze in zit, over de schulden als gevolg van alle tegenslag. Enthousiast wordt ze als ze vertelt over het vele vrijwilligerswerk dat ze doet, voor De Welle, voor Evenmens, voor Wijksaam, voor… Er blijkt een grote gedrevenheid uit. Bij al dat vrijwilligerswerk is ze heel veel eenzame mensen tot steun. Kortom, iemand waar je graag naar luistert, die je het allerbeste gunt.

Dan geeft ze het verhaal een andere wending. “Zou ik niet in aanmerking kunnen komen voor een vrijwilligersvergoeding door de gemeente?” Voordat ik ook maar iets kan vragen, gaat ze verder. “Met een vrijwilligersvergoeding kan ik tenminste een nieuwe wasmachine kopen als die kapot is. Hoef ik mijn hand niet op te houden. Kan ik misschien eerder van mijn schulden afkomen.”

Tja… waarom niet? denk ik intussen. Ze verricht wel heel veel vrijwilligerswerk. Werk dat onbetaalbaar zou zijn als het door professionals gedaan zou moeten worden. Het vinden van vrijwilligers en mantelzorgers wordt een fiks probleem in de toekomst, dus waarom zou je deze mensen niet aan je binden? Uiteraard onder de nodige voorwaarden, want vrijwilligerswerk is wel vrijwillig, maar niet vrijblijvend. Laat zich regelen toch? Tenslotte krijgen deelnemers van de Cliëntenraad Sociaal Domein ook, zeer terecht, een vergoeding. Dus tja… waarom deze vrijwilligers niet?

Dames en heren politici, een mooie vraag om uw gedachten over te laten gaan, terwijl u op een luchtbedje op de Middellandse Zee dobbert of wanneer u weer thuis achter uw bureau zit.

Ik ben benieuwd… U laat het ons weten toch?