Wiezer, van binn’n en van buut’n

Algemeen

Dat wat ik jarenlang heb geloofd

Als er iets is wat mij hevig kan emotioneren, dan zijn het wel de filmpjes van ‘The X-factor’, waarin zowel kinderen als volwassenen, hun zangkunst vertonen voor de jury van Simon Cowell. Vanuit heel diep van binnen baant een snik zich naar boven, vervolgens lopen de tranen mij over de wangen. Laatst realiseerde ik mij, dat het niet was vanwege de technische zangkwaliteiten, niet vanwege het gezongen nummer, de melodie, de tekst, maar vanwege de beoordeling door de jury. En juist dit laatste is essentieel.

Ik krijg er maar niet genoeg van hoe Simon, Alesha, Amanda en David de loftrompet steken over de deelnemers, waarbij deze deelnemers soms tot tranen toe geroerd raken. Datgene wat ze nooit dachten te zullen horen wordt hen voor een groot publiek verteld: ‘Jij bent geweldig!’
Jarenlang was ik mij niet bewust van de oorzaak van deze hevige emotie die mij telkens weer overviel. Tot ik het koppelde aan een sleutelmoment uit mijn leven.
Sleutelmomenten in je leven zijn herinneringen aan speciale of heftige momenten in je jeugd, waarvan alleen nog een vage herinnering bestaat. De hele context en ook de betekenis is verdwenen in het onderbewuste. Alleen die ene uitspraak of dat ene vage beeld is blijven hangen. En waarom blijft nou juist dit ene moment steeds maar hangen, terwijl je toch honderdduizenden andere momenten heb meegemaakt. Dat is omdat die gebeurtenis op dat moment van jouw leven cruciaal was voor je zelfbeeld, voor hoe jij over jezelf denkt. En dat wat jij over jezelf denkt, dat maakt hoe jij in je vel zit en zelfs welke vaardigheden je hebt.

Zo heb ik jarenlang gedacht dat ik niet kon zingen. En dat klopte ook. Ritme houden ging goed, maar zo gauw ik één noot begon te zingen, kwamen de vreemdste tonen uit mijn keel. Toen ik nog voor de klas stond heb ik mij jarenlang beholpen met cassettebandjes en plaatjes van Benny Vreden. Voorzingen was er voor mij niet bij.

Als mens hebben we meerdere sleutelmomenten die toegang geven tot emotionele blokkades. Mijn sleutelmoment in deze was een uitspraak van mijn moeder die ik me nog haarfijn herinner. Ik was tien of elf jaar en na een zondagse kerkdienst zei mijn moeder tegen mij: “Herman, hou jij je mond maar, jij kunt niet zingen. Jouw broer, die kan pas zingen!” En dat wat mijn moeder mij zei, heb ik mijn leven lang geloofd. Ik geloofde dat ik niet kon zingen en daarom kon ik het ook niet.

Herman Veltmaat