Wiezer, van binn’n en van buut’n

Algemeen

Veilig achterop, bij vader op de fiets

In dagblad Trouw van twee weken terug schrijft Abdelkader Benali over zijn ouders, die bij hem op bezoek komen als hij op sabbatical is in Tanger. Vooraf vreest hij dat de stad z’n ouders wel zal teleurstellen met al z’n hectiek, de wereldsheid. Het tegendeel gebeurt echter. Zijn ouders, reeds gepensioneerd en wonend in Rotterdam, bewegen zich soepel door de stad. Ze knopen een praatje aan met de bakker, met de marktkoopman en ontdekken dat ze streekgenoten zijn. Doodgemoedereerd spreken ze met wildvreemden. En ’s avonds komen zijn ouders thuis, vol van verhalen.

Ik herinner mijzelf hoe ik op zondagochtend met mijn vader meeging, achterop de fiets. Met mijn knuistjes hield ik de panden van zijn colbert vast, mijn voetjes stevig op de steuntjes. Zijn enige waarschuwing was: “Hou je goed vast!”. Ik herinner me nog de warmte van zijn rug, de zon die scheen. En dan die plotselinge stop, dat gesprek dat hij aanknoopte met een willekeurig iemand. De belangstelling die hij toonde, de lichtheid waarmee hij het gesprek voerde. En dat we op de fiets verder gingen, nadat hij met “good goan” het gesprek had beëindigd.

Daarbij voelde ik me veilig. Mijn vader die de wereld kende, die de wereld aankon. Hij leerde mij dat ik voor andere mensen niet bang hoefde te zijn, dat ik gewoon het gesprek kon aangaan. Mijn verbinding met mijn vader gaf een gevoel van veiligheid, vertrouwdheid. De lichtheid en de vanzelfsprekendheid ook waarmee mijn vader het gesprek aanging. Mijn vader maakte voor mij de wereld kleiner, overzichtelijk en veilig.

In het Nederland van nu proberen we veiligheid te organiseren. We plaatsen camera’s, verzekeren ons van de wieg tot het graf, werken volgens protocollen en bezegelen elk contract met soms wel drie of vier handtekeningen, terwijl het vroeger met een handdruk werd afgedaan. Echte veiligheid echter, die zit van binnen. Dat heb je als mens of dat heb je niet. Die veiligheid krijg je van je ouders als je kind bent. Een gevoel van veiligheid dat maakt dat je bij jezelf kunt blijven ook als het eens wat heftig dreigt te worden.

Die herinnering van toen, samen met andere herinneringen aan mijn vader, geven mij een warm gevoel. Ze maakten dat ik een eigen gevoel van veiligheid heb ontwikkeld. Achterop die fiets, het is maar zo’n klein moment in een mensenleven, maar het maakt een wereld van verschil. Hij nam mij mee, hij liet mij de wereld zien en tegelijk waren we verbonden. Veiliger als kind kon ik het niet hebben.

Herman Veltmaat