Wiezer, van binn’n en van buut’n

Algemeen

De Wierdense coach en therapeut Herman Veltmaat vertelt eens per maand in 'Wiezer, van binn’n en van buut’n' over hoe mensen weer op eigen kracht verder kunnen gaan.

Verdriet
Onlangs luidden om 11.00 uur de kerkklokken. Ik realiseerde me dat er iemand overleden moest zijn. Een man, een vrouw, een kind, een partner... Iemand was er weggevallen. Heel even ging de vraag door mij heen wie dat zou kunnen zijn. Daarna slokten de dingen van de dag mijn aandacht weer op. Ging ik verder zonder er nog bij stil te staan.
Bij een overlijden blijven er mensen achter voor wie het leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Een overlijden laat een gat achter dat niemand voor jou kan helen. Bij een overlijden raak je iets kwijt en niemand anders kan invoelen hoe dat is, hoe dat voelt. Om verder te kunnen met het leven moeten we rouwen. Rouwen is het accepteren dat de vertrouwdheid en saamhorigheid die je kende voorgoed weg zijn. Het gemis van die vertrouwde arm om je schouder, die vergeten koffiebeker op het aanrecht, die lege plek aan tafel, kan pijn doen. De pijn voelen is rouwen.
Op televisie zag ik onlangs de documentaire ‘Het mysterie van de melkrobot’. Boer Johan van Reythoven heeft een melkveebedrijf dat al zeven generaties in de familie is. Het is zijn droom dat zijn zoons het bedrijf over zullen nemen, maar een haperende melkrobot gooit roet in het eten. Tot het moment dat boer Johan een melkrobot aanschaft, heeft hij een goed renderend melkveebedrijf. Dan gaat het fout. De koeien willen de melkrobot niet in. Ze lopen half uitgemolken en met lekkende uiers rond in de stal. Terwijl er flink is geïnvesteerd en de kosten huizenhoog oplopen, blijft de melkopbrengst op een bedenkelijk laag niveau. Boer Johan voelt zich in de steek gelaten door de leverancier en door de bank.
De documentaire laat boer Johan van Reythoven zien op momenten dat het hem teveel wordt, dat het verdriet en de tranen zichtbaar zijn. Hij slaapt slecht, ligt ’s nachts om drie uur wakker in zijn bed zonder weer in te kunnen slapen. Maar naast verdriet is er ook boosheid en woede over de beloftes van de leverancier van de melkrobot die niet waargemaakt worden. Het dreigende verlies van zijn bedrijf is een droom die in duigen valt. Als boerenzoon kan ik me dat goed voorstellen. Ook dat is diepschrijnend verdriet. En hoe groter de verbondenheid, des te heftiger het verdriet.
Leo Tolstoy zegt daarover:
“Alleen die mensen die in staat zijn om intens lief te hebben kunnen lijden onder een grote pijn, maar dezelfde behoefte om lief te hebben dient ook als bestrijder van hun verdriet en heelt hen.”

Herman Veltmaat