MET FAMEUZE SERIE NAAR NACOMPETITIE

Sport & Vrijetijd

Ron Smit van Enter Vooruit. Fotograaf: Henk Pluimers.

Na een formidabel parcours te hebben afgelegd – maar liefst 16 achtereenvolgende wedstrijden ongeslagen – heeft Enter Vooruit zaterdag het ticket met daarop gebeiteld “NACOMPETITIE”, na een 2-1 zege op De Esch, in de binnenzak gestoken. Daarnaast blijft zwart-wit zich mengen in het titeldebat.
Met Dylan Siemerink (kaduke knie) en Niels Getkate (hamstring problemen) nog immer in de ziekenkamer, liet Enter Vooruit het zaterdagmiddag vooreerst aan de broek niet drogen. De gasten uit Oldenzaal leken in het eerste halve uur voetbal tot op de graat gefileerd te worden. Binnen 10 minuten keken Wim Oosthoek, Jesse Pultrum en Wout Velten al recht één-op-één, in het aangezicht van Esch-doelman Laurens Ensink, maar de goalie, dook en grabbelde alle drie 18-karaats kansen naar de Filistijnen. Mogelijkheid nummer vier haalde het wedstrijdformulier. Wout Velten begon op de achterlijn aan een oogverblindende vrije oefening (dát was een 9.9 in het boekje van de ritmische gymnastiek) en Ron Smit zette het voorwerk om in een glanzend kiezelhard verdict, 1-0. Bij Oldenzaal zag men veel, zo niet álle kleuren van de regenboog. E.V. heerste, gooide er nog een paar versnellingen uit, maar de mannen van Esch-coach Kris Kempers bleven onvervaard op het wiel zitten en wensten niet volledig door de gehaktmolen te worden gedraaid. Nog vóór rust kropen de geel-blauwen al wat uit hun benauwde schulp (gevaarlijke inzet van Tomas Elbersen), maar had Enter Vooruit de zaak nogmaals al in een voorbeslissend eindverdict kunnen gooien. Referee van dienst, W. O’Neil wuifde eerst een geheide strafschop naar het rijk der fabelen en keurde vervolgens een glaszuiver doelpunt van Wim Oosthoek af omdat zijn assistent aan de zijlijn z’n vlaggetje ineens richting zwaarbewolkt hemelzwerk stak.
Maar eerst ging het hele gezelschap een kwartiertje op adem komen, met een baksken thee als inspirerend vocht. Met de nacompetitieplek, glorend aan de horizon, was het ene doelpuntje verschil nou niet meteen aanleiding voor de manschappen van Björn Hodes om maar eens achterover liggend in een zetel, terug te schakelen naar een sukkeldrafje. En met de doorgekomen tussenstanden op de andere velden kreeg men ook bij De Esch de kriebels, omdat een nederlaag in Enter meteen voor misère kon gaan zorgen in de rest van deze voetbaljaargang. Beide ploegen speelden dan ook in deel twee met de daver op het lijf. Op het Enterse middenveld waren Matthijs Rozemuller, Wim Oosthoek en Ron Smit de motoren met dienst, bij De Esch kwam het vernuft en gevaar van de spitsen Koen Vehof en Tomas Elbersen. Alertheid was daarom geboden bij het defensie viertal Peter Pluimers, Sietse Velten, Marco ter Weel en Gerrit Brunnekreef. Na een uur kreeg E.V. nogmaals de mogelijkheid om de eindrekening alvast op te maken, maar Wout Velten kopte in vogelvrije positie een sublieme voorzet van kompaan Henri Knol naast het Oldenzaalse kot. Een handvol minuten later zat geheel zwart en wit plotsklaps in de rats. Koen Vehof controleerde de knikker na een vrije schop van maatje Elbersen met de borst en duwde E.V. in een lichte crisis, 1-1. De hoop in Oldenzaal op alsnog een goede afloop bleek ijdel. Het was slechts een korte pijn voor E.V., want vier minuten verderop liet Wout Velten het kanon bulderen, na vakkundig voorwerk van het samenwerkend genootschap Ron Smit-Jesse Pultrum. Daarmee leek het “amen en uit”, maar in plaats van een definitieve genadeklap, toog Enter Vooruit ineens met het hele gezelschap terug in eigen “zestien”. De gasten geloofden derhalve weer in puntgewin en het ging branden voor de kooi van Velten. E.V. geraakte ietwat aan de sukkel, moest het ploetervermogen aanspreken en de spanning was vervolgens alleen nog met het scherpste broodmes te snijden. Zelfs het geluid van alledag leek op De Werf te verstommen. Op de bank zat kapitein Hodes alle weesgegroetjes van de rozenkrans samen, te bidden en de nervositeit aan de zijlijn joeg de hartslag naar het zenit.
Het zegel was echter toch op de drie punten geslagen en met een lichte opluchting kon de meute zich opmaken voor een bescheiden “periode”feestje.