Zenuwslopende wedstrijd: Enter Vooruit stelt zich in eindfase veilig

Sport & Vrijetijd

Trainer van Enter Vooruit, Björn Hodes . Fotograaf: Henk Pluimers.

ENTER – In letterlijk en figuurlijk zwetende omstandigheden heeft Enter Vooruit zich zaterdag op een zonovergoten sportpark De Werf langs het bezoekende A.S.C.’62 geworsteld. Pas in extremis schoot Ron Smit het gewaardeerde Dalfsens gezelschap de vernieling in: 3-2.

Voor beide ploegen stond zaterdag maar één opdracht met vette letters in het klaarliggende draaiboek: winnen! De blauwhemden uit Dalfsen wilden scoren om niet langer op het slappe koord van een nakende degradatie te balanceren, voor Enter Vooruit ligt een eventuele titel in het verschiet.
De Enterse hopman Björn Hodes besloot om het karwei aan te vatten met een zwaar bevolkt middenrif en slechts drie verdedigers. Die keuze mocht niet bepaald als 'vondst van de dag' betiteld worden. Enter Vooruit creëerde wel een veldoverwicht, met daaruit voortvloeiend de nodige kansen, maar de rappe aanvalslijn uit het Vechtdal sneed vaker lichtvoetig door de zwart-wit gekleurde linies, dan menigeen lief was.

De manschappen van A.S.C.-trainer Marcel Waaijer speelden sowieso veel beter dan een blik op de ranglijst deed vermoeden en bij Enter Vooruit was het zaterdag allemaal slordig. Vóór de pauze veerde het volk slechts op bij huiveringwekkende kansen van Wout Velten (naast) en Henri Knol (die pegelde het projectiel, vrij voor doel, richting planeten) én een geweldige mogelijkheid voor A.S.C.’er Joren Drost, die strandde op doelwachter Robert Velten. Pal voor de onderbreking van een kwartier konden de Enterse handen dan toch ten hemel worden geheven. Ron Smit torende in een overvolle 'zestien' het hoogst en Henri Knol duwde, via de grijpgrage vingers van goalie Thom Scherpenkate, de knikker over de doellijn: 1-0.

Nadat zwart en wit enkele achtien-karaats gelegenheden naar de eeuwige jachtvelden had gepegeld, liet Werner Snel aan de andere kant van het speelveld zien hoe dat wél moest. De middenvelder reageerde alert op een uittrap van Scherpenkate, kreeg alle ruimte en vrijheid die een mens zich wensen kan en besloot de wandeling met 1-1. Op de bank zag Hodes water branden en Enter Vooruit mocht vervolgens blij zijn dat Robert Velten de hele huisraad redde, door zich voor de voeten te storten van de doorgebroken Matthijs van Gelder, anders was de miserie nog wat groter geweest.

In plaats daarvan beitelde de Enternaren aan de overzijde het predicaat “schoonheid van een doelpunt” in de annalen. Wout Velten zette zich achter een hoekschop en zes seconden later trilde het net. Ron Smit kopte de bal 'tegendraads' misdadig hard in de Dalfsener touwen: 2-1.

Waaijer gooide er vervolgens onverschrokken een drietal aanvallende wissels tegenaan, maalde niet om de steeds groter worden spatie op het veld en zag die moed beloond met de gelijkmaker. Joren Drost bespeurde na een uur een weifelende Enterse defensie, overzag de situatie en hamerde gortdroog de 2-2 in de netten.
Met nog een tiental minuten op het uurwerk van de rustig en uitstekend leidende arbiter Jan Klein Ganseij, zat Enter Vooruit plotsklaps met een nijpend probleem. Op z’n stoeltje was Hodes een appelflauwte of zelfs een lichte zenuwinzinking nabij, maar nog wel helder van geest om zijn ietwat gedemoraliseerde troepen massaal naar de vuurlijn te sturen. Het werd erop-of-eronder aan beide kanten. Met een remise was geen mens aan weerszijden gebaat.

Zes minuten voor sluitingstijd zette Ron Smit zichzelf in de late zaterdagnamiddag op de troon en kopte gans Enter Vooruit vanuit een desolate toestand naar een absoluut delirium. Een onverwoestbare Wim Oosthoek verzorgde het voorwerk, zond een fijnbesnaarde pass naar de tweede paal en Smit kopte Enter Vooruit naar een epiloog voor de eeuwigheid: 3-2.